ప్రతి జూన్లో అదే తంతు పునరావృతమవుతుంది. వాతావరణ శాఖ తన రుతుపవన అంచనాను విడుదల చేస్తుంది, టీవీ ప్యానెళ్లు ప్రతి శాతాన్ని విశ్లేషిస్తాయి, కోట్లాది రైతులు రాబోయే సంవత్సరం కోసం ఆకాశం వైపు చూస్తారు. ఈ ఏడాది సాధారణం కంటే తక్కువ వర్షాల హెచ్చరిక, నేపథ్యంలో పొంచి ఉన్న ఎల్ నినోతో కలిసి, ఒక అసౌకర్య సత్యాన్ని గుర్తుచేస్తోంది: స్వాతంత్ర్యం వచ్చి దశాబ్దాలైనా భారత ఆహార ఆర్థిక వ్యవస్థలో చాలా భాగం ఇప్పటికీ రుతుపవనాల మూడ్పైనే ఆధారపడి ఉంది.
ఇది వర్షాలకు వ్యతిరేకంగా చేసే వాదన కాదు — ఇంత పెద్ద దేశానికి అవి ఇప్పటికీ వరమే. ఇది ఆత్మసంతృప్తికి వ్యతిరేకంగా చేసే వాదన. ఒక్క బలహీన సీజన్ గ్రామీణ ఆదాయాలను దెబ్బతీయగలిగినప్పుడు, ఆహార ధరలను పెంచగలిగినప్పుడు, విస్తృత ఆర్థిక వ్యవస్థను కుదిపేయగలిగినప్పుడు — వాతావరణంపై ఆధారపడటం ఒక నిర్మాణాత్మక ప్రమాదంగా మారుతుంది.
అసలు కథ నీటిదే. ఎంత వర్షం కురుస్తుందన్నది కాదు, మనం దాన్ని ఎంత తక్కువగా నిల్వ చేస్తున్నామన్నదే లోతైన సమస్య. నీటిపారుదల, నీటి సంరక్షణ, నిల్వలో పెద్ద పెట్టుబడులు పెట్టనంత వరకు, ప్రతి రుతుపవన సీజన్ ఒక జూదంగానే మిగిలిపోతుంది.
స్పందించండి